Archive for the ‘poems’ Category

h1

Of Drenched Clothes And Lonely Chair

October 7, 2008

lightning drew nothing but a glimpse

of your dreary face and shallow eyes

as you watch the wrath of the storm

carelessly aim upon you,

your drenched clothes,

and lonely chair.

 

you tried, yes you tried,

to seek shelter with your cardboard sheet

reminiscent of your last night’s sleep,

but it proved pathetic,

empty.

like your dreams

and tomorrows.

 

 

 

behold, the treason of man

against himself,

for the lesser glory of coins

 

…and the quest to eat;

 

to breathe,

BUT not to live.

 

Advertisements
h1

Dyak En Poy

September 26, 2008

 
paulit-ulit
ang ginagawa natin
na bagamat batid nating hindi dapat
ay nahahalina,
at nahuhumaling
tayo sa pagpilit.

paulit-ulit
ang katigasan ng ulo
na inuuna ang linlang ng mata
at kasinungalingan ng puso
kahit pa nasasaktan na
at lagi nang humahalik sa pait.

 

…paulit-ulit
kagaya ng nakakuyom na kamao
na kinakain ng nakalatag na palad
na pinipilas ng dalawang daliri
na tinitibag namang muli
ng nakakuyom na kamao.

walang tunay na nanalo
kundi ang lumipas na oras
na nakangiti
habang umaalis
at binubulong sa hangin
kung gaano kahangal maging tao.

h1

Sa ‘yo, The Horizontally Intestined*

September 8, 2008

may nagsasabing “oh look, he’s an ogre!”
at ‘kaw daw ay isang fat, ugly monster,
kutis mo’y black dahil you treasure your libag,
hiningang you’d rather smell your own kabag…

pero I think that an ogre, you are not,
lovable si shrek and (eherm) you’re not!
matangkad si shrek and well, nasa’n ka nga?
may nagmamahal kay shrek and …sino ka nga?

wala namang problem if your face is disgusting,
pero ugali mo pala’y bonggang abhorring;
d’you grew up bullied kaya now bawi ka?
how’s your childhood naman, namolestiya ka ba?

I’ve no idea kung anong atraso namin sayo,
they said dahil ba insecured ka’t di guwapo?
if you want suntukan, aba namiss ko ‘yan!
since you wanna be noticed, hamunin mo ko sa daan!

and don’t ever takot me with authority
i am mabait, yes, at marami na ang nagsabi;
pero what you’ve done is talagang just too much,
di mo inisip na we’re way above your match.

now if you’re reading this and ika’y nasaktan,
paumanhin, I never asked for your pagdaan.

*horizontally intestined – english translation of an old tagalog slang. coined word na hiniram hihiramin ko kay Mariano.

h1

Isa Pang Alaala Ng PGH, 08.23.2008

August 29, 2008

walong taon.

walong taon kang namuhay
sa mundong
nakahihinga ka ma’y
mas masahol ka pa sa bangkay
na nanlalamig, naninigas man
ay di naman ramdam
ang hapdi at sakit
ng nabubulok mong mga kalamnan
at isinumpang kapalaran.

walong taon.

walong taon mong tinanggap
kasama ng iyong lola’t ina
na maging ang isang subong kanin
ay mas bihira pang
dumating, makamit
kaysa sa pagsibol ng gumamela
sa paraisong aspalto at grasa.

AT NGAYON nga’y may isang linggo ka na lamang
na ilalagi rito sa lupa,
ngunit hindi man lamang magawang
maranasan
ang kahit panandaliang kasiyahan
sa labas
ng pagamutan itong
inangkin mong piging
na sasalubong
sa huli mong hininga.

alay kay “Emily” (di tunay na pangalan); walong taong gulang.
isinilang sa Mindanao; isinapalarang ipagamot sa Maynila.
iginupo ng Leukemia; pinaslang ng kahirapan.
h1

REPOST FROM OLD BLOG : trenta pesos na alaala ng PGH

August 22, 2008
Ang sumusunod na tula (base sa totoong pangyayari) ay una ko nang inilathala sa namayapa kong blog noong naguumpisa pa lamang ako dito sa blogspot.

Akin itong ilalathalang muli upang kahit paano’y maging kalabit sa ating mga puso; upang tayo’y maging handa sa mga masaklap na katotohanan ng buhay na haharapin nating mga lashingheroes at greenies bukas, ika-23 ng Agosto, sa isang purgatoryo sa lupang kung tawagi’y PGH.

patawad.
itinuring ka naming
isa lamang sa karamihan
ng mga nakaratay
na katawang
humihinga ma’y
nagbibilang naman
kung ilang hibla pa ng hangin
ang kaya nilang habulin
bago tuluyang bumigay
at tanggapin
ang wakas
na itinakda na
mula ng kayo’y limutin
at ituring
na isang alaala na lamang.

patawad.
bagama’t amin nang narinig
na kulang ka na lamang
ng halagang trenta pesos
upang mapunan
ang pangangailangan mong
gamot,
ay nagpatuloy pa kami
sa iba mo pang mga kasamahan
at nangahas, sumugal,
na sila di’y matutugunan.

patawad.
sapagkat kami’y nagutom
at inuna ang kapritso
ng hangal naming sikmura,
at hindi agarang nakabalik
dala ang iyong gamot
na disin sana pala’y sinulid
na maipantatagpi
sa butas mong puso
na tinatakasan na ng hininga…

patawad.
naging mangmang kami
sa tunay mong kalagayan.

patawad,
dahil ang tangi na lamang dinatnan
ng gamot mong matagal nang hinintay, inasam
ay ang malamig mong katawan
na binalutan na ng kumot.

…ang kumot na tangi mong kasama’t
karamay
sa nabigo mong laban
na dugtungan ang buhay
na amin namang ipinagpalit
sa kalahating oras
na pagkain ng tanghalian.

* Based on a true account of a visit to PGH ward, Manila.

h1

tungkol sa pagkiling (of yields)

August 12, 2008

ang umaga’y sumilang
na may dalang liwanag
at kasiyahan
sa labi
ng isang nagugutom
na mortal.

why do we wake up
each day
only to tire ourselves
and then look forward
to another sleep?

ang tanghali’y tumirik

na may lason,

na mapait ma’y

pinilit hagkan

ng nasabik

na mangmang.

…why do we tend

to forget things

that we needed;

and instead,
remember

those things

that hurt us

and should have

walked away from?

ang gabi’y kumalat

na may kamatayan
sa tuyot na talulot
ng mga tayutay
at tugma
ng isang
lumimot
na manunulat.

and why can’t we just
warp to tomorrow

and write the history

of today

…as another memory

of yesterday?

h1

to you, the unrecognized.

August 5, 2008

if you woke up one Saturday and not see me,
please waste not an ounce of worry, it won’t suit me;
nor even waste your voice calling, shouting my name,
it may not reach me though, ’cause I’m gone far away.

search not for me in the woods, you won’t find me there,
or dare journey the drylands, the sea or the air;
yes, you might reach me… but to turn back, ask me not,
for this quest’s my will; that not even you can stop.

this ain’t just a favor I’m returning to you,
this flight is for YOU, and all its little steps too,
…aimed to pick up the pieces of the smiles you’ve lost,
and bring them to your lips, where all joys fit the most.