Archive for the ‘poems’ Category

h1

dalawa.

July 13, 2009

bakit kailangang ibalik
ang itinapon na’t
inakalang hindi na makikitang muli?

kung ang taludtod na itinapon kahapon
ay muli rin lamang babalikan,
ano pa ang saysay ng paglalapat ng tuldok
sa katapusan ng mga talata?

siguro’y sadyang may pag-ibig
na hindi mababali at di kayang iwanan
gaya ng di mapigil na paghinga
habang nasa ilalim ng tubig
at nalulunod;
na magiging sanhi rin lamang
ng kagyat na kamatayan.

h1

tribute to the lashingheroes

April 6, 2009

Ang bilis ng taon.

Ang daming mga nangyari mula ng magkasama-sama kaming apat (kasama sina chroneicon, gasoline dude, greenpinoy)  sa isang inuman sa Roxas Blvd. noong nakaraang taon. Sa harapan ng San Mig Light (oo, wala na silang Red Horse nang dumating kami), ilang stick ng barbeque, palitan ng kuwento tungkol sa photoshoot sa Intramuros, bagong kamera ni Gasul, mga kalokohan noong kabataan, palitan ng mga korni dyoks, kuwentong trabaho, kantahan sa may Malvar, ang required na “bakit ka nag-blog?”, etc. ay nabuo ang isang barkadahang sino naman ang mag-aakalang lalalim hanggang tuluyang lumawig pa.

Wala akong balak magblog ngayon, anupat marami sa mga sinusulat ko ay sinarili ko na lamang at hindi ninais ilathala sa pansariling kadahilanan. Ngunit hindi ko palalagpasin ang isang pag-alala sa unang araw ng pagsasama-sama naming apat – sa mga nakakakilala sa amin, alam ninyo ang sumunod na mga kuwento. At tunay na nagpapasalamat ako’t nahanap ko ang nawawalang kapares ng medyas ko noong gabing iyon – dahil kung hindi ay malamang na hindi ako sumipot sa anyaya ni GP.

Ano nga bang meron ang lashingheroes na tuluyang lumaki bilang greenpinoy family?

WALA. Wala ka nang hahanapin pa. Sa nakalipas na taong pagsasama-sama ay naririyan siyempre ang mga tawanan, pranks at kalokohan. Nasaksihan ang mga kuwentong sasakupin ang lahat ng channels ng ligal na cable subscription – ang ups and downs na pinagsaluhan natin ika nga.

Para sa tatlo kong kasama sa lashingheroes at sa buong greenpinoy family : ‘sang tagay para sa mas mahaba pang panahon ng pagkakaibigan at pagtahi ng mga kuwentong dadalhin natin hanggang sa pagtanda.

lashingheroeswannabes

teka, mali yata ang picture na na-upload ko…

lashingheroes

At oo, namimiss ka na namin gasul…

sipampoyto

…at parang mali na naman ako ng na-upload. eto pala:

gasul

cheers!

h1

dahil may mga bagay na ‘di kayang sukatin…

March 5, 2009

may mga ngiting sumisilip
sa pagitan ng mga letra
at tugmang
sininop, inipon
sa lugar na ito
na kung tawagi’y blogosperyo.

nagpapasalamat
sa mga nangahas dumaan, bumasa
at mag-iwan ng marka
sa likod ng mga akda’t
napudpod na daliri.

sangtaong nagdaan.

mabibilang ang mga araw
ngunit hindi ang mga pagkakaibigang
nakilala’t minahal.

tulad nila. tulad mo.

at bagamat kulang ang katagang ito,

salamat.

 

OCADSFKNAOC’DGNLSAEGOHNDS…

*****

Kahapon, March 4, pa ang anibersaryo nitong aking blog na nagsimula noon sa blogspot na naging datkom nitong nakaraang Setyembre lamang. Ngunit dahil sa hindi umayon ang aking WP dashboard ay ngayon ko lamang ito nailathala. Muli, maraming salamat sa mga tumangkilik, lalo na sa mga kaibigang nakilala ko mula dito.

At di gaya ng mga naunang tula, ITO ANG TULANG KAYO ANG SUMULAT.

xoxo

h1

the concept of falling

January 27, 2009

Although I have written five poems and two essays since my last post, I chose to repost this poem from my old folio at emanilapoetry.com.

And yes, the reason is obvious. That old saying about lightning is mere profanity.

 

I’ve seen this road before
…a road of polished bricks
and dreamy songs.

a walk so lovely you’ll never feel
your feet
touching the grounds
…as if walking on a cottony cloud:
so wonderful,
yet too ephemeral.

a path so grandiose you’ll think
they are not made
to be earthly
…as if they’re meant for Zion and Narnia:
so majestic,
yet too tall.

but I should never let myself
be captured by its beauty
for although I can look and
free to start my trek:

I dare NOT.

because it is too splendid

…and I am just a MORTAL.

 

*originally submitted for and published at emanilapoetry.com, 05.11.2007

h1

post verses for a starbuck’s cup

December 16, 2008

 post_verses_for_a_starbucks_cup

 

AND as I remember

the bench,

its mornings

and falling rain,

I couldn’t help but painfully smile

and recall the cups

of coffees and memories

we used to sip…

 

especially the last cup

on that fateful

day

when we both silently admitted

that all these should end

even without the need

to say our GOODBYES.

 

so I’ll write why

there’s no farewell needed

on that day:

it’s because though we may have been together,

our tomorrows are not,

decisively awaiting

that day

when we sat down

on that bench

with our cup of frappe,

our smiles,

our stories,

just like many times before…

the only difference

is that there will be

no next cup

and bench to share.

 

NOW that you’re back

and as I look at your familiar face,

listen to your voice,

and stare at your smile,

I couldn’t help

but write this finale

to the poem written

more than two years ago

about the last cup

of caffeine booze

and whipped cream…

 

for though yes, you might be back,

but you haven’t returned,

and the bench stays there

waiting for a new cup

…and my new beginning.

 

 

h1

balada sa pagkain

November 26, 2008

tulala.
nakatitig sa kalderong
nagkakanlong sa ‘sang salop na bigas
at isa’t kalahating pananabik;
nililibang ang sarili
sa pagmamasid
sa nagbabadyang singaw
ng mainit na awit,
na likha
ng nakadadarang na parikit.

ilabas na ang mamantikang ulam
at kolesterol
na bumabalot sa puso,
nagtatangkang ikubli ito
sa sulsol ng isip
at mapalinlang na nasa.

panandalian akong mapapangiti
habang hinahango
ang mga butil ng kanin
na sasabawan ng sebo
at pamaluting karne.

mainit ang sinaing
at masarap ang ulam,
ngunit may bigat ang kubyertos
at may hadlang sa lalamunan
habang mag-isang kumakain.

h1

Kagaya Ng Pagtatagpo Ng Tag-araw At Tag-ulan

October 21, 2008

 

kagaya ng pagtatagpo ng tag-araw at tag-ulan

na totoong mapusok at nakadadarang;

…pumawi sa uhaw ng tigang na bukirin,

lumunod sa nasa ng ilog na humimbing.

 

hindi mo matatanggap ang iyong pagkakamali.

anupa’t tiniyak mo na kilala mo ang sarili

bago pa man matipon ang tapang ng pagpapasiya

na tumuntong sa lupa, at angkinin ang kinilalang SIYA.

 

hindi mo matatanggap na ang SIYA’y naglaho

na ang nakaraa’y napipilas gaya ng kalendaryo;

pagkat batid mong ang tunay na mahalaga lamang

ay ang iyong pandama, hindi ang ‘sang kabiguan

 

at inaasam mong babalik pa ang sandaling iyon

ng pakikipagtalik sa panaginip na inanyuan ng kahapon;

dahil matalino ka’t may desisyong hindi mababali

kahit na puso mo’y nililibak ng sarili mong pighati.

 

kagaya ng pagtatagpo ng tag-araw at tag-ulan

na sa una’y mapusok at nakadadarang;

ngunit panandalian at nagdudumaling maghiwalay

dahil sa pagtuldok ng panahon at pagtatakda ng buhay.