Archive for the ‘all in a day’s life’ Category

h1

dahil may mga bagay na ‘di kayang sukatin…

March 5, 2009

may mga ngiting sumisilip
sa pagitan ng mga letra
at tugmang
sininop, inipon
sa lugar na ito
na kung tawagi’y blogosperyo.

nagpapasalamat
sa mga nangahas dumaan, bumasa
at mag-iwan ng marka
sa likod ng mga akda’t
napudpod na daliri.

sangtaong nagdaan.

mabibilang ang mga araw
ngunit hindi ang mga pagkakaibigang
nakilala’t minahal.

tulad nila. tulad mo.

at bagamat kulang ang katagang ito,

salamat.

 

OCADSFKNAOC’DGNLSAEGOHNDS…

*****

Kahapon, March 4, pa ang anibersaryo nitong aking blog na nagsimula noon sa blogspot na naging datkom nitong nakaraang Setyembre lamang. Ngunit dahil sa hindi umayon ang aking WP dashboard ay ngayon ko lamang ito nailathala. Muli, maraming salamat sa mga tumangkilik, lalo na sa mga kaibigang nakilala ko mula dito.

At di gaya ng mga naunang tula, ITO ANG TULANG KAYO ANG SUMULAT.

xoxo

Advertisements
h1

return to apo reef

February 23, 2009

lethalverses_aporeef1

It’s been two years since I first visited Apo Reef with the spongklongs and former chevron officemates.

At dahil bitin ako, nag-organize ako ng isa pang trip sa nasabing lugar. Kasama ang mga bloggers na sina axel, ayz, greenpinoy, kuletz; mga kabarkadang sina mark, bob, mike, arson at mga kaopisinang sina atea, ioni at butch; bumalik ako sa sanktwaryo at paraisong Apo Reef Island na matatagpuan sa Occidental Mindoro.

Kahit inabot kami ng mahigit sampung oras sa biyahe (2.5 hours from Makati to Batangas Pier, 3 hours sa barko from Batangas Pier to Abra de Ilog Pier, Mindoro, 3 hours from Abra de Ilog to Sablayan town via van at 2.5 hours from Sablayan town to Apo Reef Island via private boat) sobrang sulit ang pagod dahil sa kagandahan ng isla.

Hindi gaya ng pangkaraniwang mga bitches err beaches, ito ay isang untouched island na walang hotel at walang ibang tourists maliban sa grupo namin. Kagaya ng nakaraang trip ko sa Anawangin Island, camping style lang ulit kami ala Survivor. Siyempre pa, nag-enjoy ang lahat sa dolphins, pawikan, sharks, manta rays, at iba-iba pang mga marine fishes habang nagi-snorkel.

Maraming salamat sa mga tumulong sa akin upang maging successful ang trip na ito – kay Honorable Rod sa paghahanap ng mga dabest contact persons para sa amin, kay Chairman Medel ng Tourism Board sa walang kapagurang pagsuporta sa aking mga trips sa nasabing lugar, kay boss tsip Leslie na nagtiyaga sa paghintay at pagsalubong sa aming grupo at siyempre, lalung-lalo na sa mga tour guide namin na sina Bossing Rick at Madam Rhea – ang pinakadabest na tour guides sa balat ng Mindoro.

On our way to Abra de Ilog from Batangas Pier via Montenegro Ferry with Bob and Butch (oo, siyempre sisingit pa din si Kuletz):lethalverses_aporeef2

stop over ng madaling araw sa isang palengke sa mindoro para kumain ng goto at magpapiktyur ulit…lethalverses_aporeef15

finally arrived!!! and I’m marking the territory hehe…lethalverses_aporeef4

preparing the tent… just beside the beach and under the shades of coconut and talisay trees…lethalverses_aporeef7

isa lang ang paraan if conflict happens sa tent territories (no fishes were harmed on the making of this picture)… lethalverses_aporeef14

the clear, blue water and fine white beach viewed from top of the lighthouse…lethalverses_aporeef3

view of the inner lagoon and mangrove forest from the lighthouse pa rin (DISCLAIMER : this is not an emo shot hehe)lethalverses_aporeef9
 
 

 

lethalverses_aporeef10

tambay sa relaxing, scenic lagoon with kuletz and axel…lethalverses_aporeef5

lethalverses_aporeef12

siyempre, hindi mawawala ang inuman, kuwentuhan at kantahan (hindi naman bigay na bigay si arson hahaha)…lethalverses_aporeef8

to the mangrove forest!!!lethalverses_aporeef11

at kahit hirap na hirap si GP pasukin ang loob ng mangroves…lethalverses_aporeef12

game pa rin para lamang sa pictorials gaya nito:lethalverses_aporeef13

Muli, salamat sa mga kasama kong nagtulong-tulong upang maging masaya ang 3 days – two nights camping experience na ito…

…isang espesyal na pasasalamat sa kasamahan ko sa mountaineering na si Chino na naging malaking bahagi sa aking pagpaplano ng lakad na ito. Umuwi ka na dito sa ‘pinas pre at marami pang mga bundok na naghihintay sa ating apat nina Bobi at Noker.

more pictures of our trip here –> http://aposnorkelingsociety.multiply.com/

HANGGANG SA UULITIN!!!

h1

10 RANDOM STORIES ABOUT ME (tagged)

February 2, 2009

Dahil sa ni-tag ako ni idol badoodles at sakto namang wala sa mga naisulat ko ang ninais kong ilathala, naririto ang random 10 stories na nangyari sakin. At bilang pagpapatuloy sa magandang ideya ni badoodles, SIYAM lamang sa sampung kuwentong naririto ang totoong nangyari sa akin, habang ISA ang kuwentong kutsero lamang.

1. Noong nag-audit ako sa isang kilalang siyudad sa kabisayaan na itatago ko sa pangalang CEBU CITY, krass na krass ko ang isang front desk sa hotel na tinirhan ng team ko noon. At dahil inabot ako ng halos isang buwan doon sa hotel, namumukhaan na rin ako ng krass ko kahit paano. Laking tuwa ko ng makasabay ko sa elevator ang krass kong ito isang araw, at kakausapin ko na sana siya nang bigla akong mautot – ng mabaho. Damn camote fries. Ngumiti na lamang ako at tumingin sa maganda niyang mukha na dahan-dahang nagiging green at ngumiti.

2. NPT. Noong umuuwi pa ako araw-araw sa Baliuag, Bulacan, kadalasang mahimbing ang nagiging pagtulog ko sa bus na inaabot din ng dalawang oras kada biyahe. Isang umaga, ginising ako ng konduktor dahil malapit na ako sa bababaan ko sa Buendia – ngunit naramdaman kong naka flag ceremony na naman pala ang aking dayunyor – at totoo namang obvious na nakabukol ito sa aking harapan dahil naka long sleeve polo pa ako noon na nakatuck naman sa sedang pantalon ko. LESSON LEARNED : Shame-saving kahit paano ang necktie na suot – konting adjust lamang pahaba at kahit paano’y nagiging diversion na ito upang hindi maging kapuna-puna ang nakabukol na dayunyor.

3. Naka jebs na ako sa LAHAT ng south-bound lane inidoro CRs ng MRT mula North Avenue hanggang Ayala station. At nakalibreng jebs na din ako sa Edsa Shangri-La hotel – at sa lote ng parking space sa may likod ng Park Square (dahil out of order daw ang pinakamalapit na CR hehehe)

 4. Naging local campus model ako ng Penshoppe sa Bulacan noong high school pa ako. At oo, doon ko nakasama ang naging gelpren ko na naging ex din kinalaunan – at ito din ang dahilan kung bakit karamihan ng mga damit ko ay Penshoppe – dahil di kailangang maging magastos para pumorma. For anything else, there’s Mastercard. 

 5. Kagaya din ni idol badoods, hindi ako marunong manligaw. Ang alam ko ding panliligaw ay iyong pakyut, at magigising na lang na mag”on” na kayo ng chikababes – dahil ang pag-ibig ay hindi kinakailangang maghintay. OO, hindi ito kuwento at maaaring isiping isang facts gaya ng nauna ko nang lathala dito; ngunit may kadahilanan ang pagsama ko ng katotohanang yan.

6. Inatake sa puso ang isa kong professor sa kolehiyo noong 1st year pa lamang ako dahil sa aking kakulitan. At ang masama pa doon, tumatawa pa kami ng mga barkada ko sa likod at walang kamalay-malay na inaatake na pala sa puso ang butihin kong guro.

7. Marami na akong mga trip/pranks na nagawa. Pero ang pinakamalupit na nagawa ko (bago ko makasama ang mga greenies) ay nang magpanggap akong nakatulog habang nakaupo sa elevator ng isang hotel sa isang siyudad sa Southern Mindanao na itatago ko naman sa pangalang GenSan – habang nakabarong at shorts …at may suot na shower cap.

8. Nakarating ako sa finals ngunit natalo sa Super Quiz Bowl dahil nadistract ako sa chikababes na kalahok na nasa aking harapan – na sa hindi maintindihang pagkakataon ay nakalilis ang palda ng school uniform at lantad ang makinis at maputi niyang kaliwang binti. Ilang mga tanong ang hindi ko nadinig dahil maging mga tainga ko’y nag auto switch mode at nagevolve na maging mga mata na rin sa pagnanais na pagmasdan ang legs na nakahain.

 9. Mga ilang beses na din akong lumabas sa telebisyon. Nitong nakaraang araw nga lamang ay lumabas ako sa telebisyon habang napadaan sa Appliance Center ng SM.

10. Muntik na akong mabugbog ng mga taga MMDA ilang taon na ang nakalilipas habang nakapila pauwi sa terminal ng FX. May suki akong lolang sidewalk vendor na hindi agad nakatakbo sa mga dumarating na kawatan taga MMDA. Kitang-kita ko nang habulin ito ng isang may kalakihang buwaya na tumulak sa kawawang lola at naging dahilan ng pagkadapa ng huli. Para akong si Bruce Banner na hindi nacontain ang rage at tila Incredible Hulk na sumugod at nanulak sa kawatan. Huli na nang maisip kong marami pala ang mga kasama nito na may mga hawak pang yantok – mabuti na lamang at sumaklolo din ang iba pang mga Avengers, este, nakapila sa FX at naDAMDAM ang mga loko-lokong MMDA.

 

..bahala na kayong hulaan kung alin diyan ang kuwentong kutsero. At napag-usapan din lamang ang kuwentong kutsero,  hayaan ninyong ibahagi ko sa inyo ang mga larawan ng pinakahuli kong trip nitong nakaraang Linggo, February 1, 2009 kasama si damdam at chroneicon.

Simple lang ang prank namin, ang magDRIVE THRU sa jollibee sakay ng KALESA. Nakakatuwa pa ring tingnan ang mga taong gulat na gulat, lalo na ang mga taga jollibee mismo, nang makita ang kalesang sinasakyan namin sa drive thru area:

 

Habang nakapila sa Jollibee drive-thru (at titig na titig sa amin ang mga sakay ng sinusundan naming CRV): 

02012009193

 

020120091941

 

020120091951

 

May bagong career na si chie!! Ang mangisda ng kabayo!!

020120091961

 

Salamat sa Jollibee TM Kalaw – Luneta Branch sa pagpayag na kami’y makaorder…

020120091971

 

At siyempre pa, sa game na game na kutsero at ang kaniyang cam whore horse.

020120091981

 

Itatag ko dito ang mga sumusunod (ang mga huli kong nakasamang bloggers nitong nakaraang enero 2009):

axel, chroneicon, damdam,  mariano, popoy, jeck, ayzprincesskuletz, jbee, billy, en-ey, gp, kirk, efbee, cyberlowla, dudan, kdr, leyn, pb, pedro (oo, sana buhayin mo ulit ang blog mo), saminella

 

h1

pakipunasan ang tumulo kong laway

November 19, 2008

Noong bata pa akong kasalukuyan pa lamang nag-aaral mag puta pluta (flute, utang na loob!!!), madalas ay nagugulat ako sa sarili ko dahil sa biglaang pagtulo ng masagana, mahaba, malagkit, (enough of the adjectives) kong LAWAY.  Inakala kong bukod sa pagtugtog ng pluta, mahimbing na pagtulog at pagtingin sa larawan nina Anne Curtis, Iwa Moto, Katrina Halili (mauubos ang karakter ng paglathala sa blog kung kukumpletuhin ko ang listahang ito) ay wala ng iba pang makapagpapatulo ng aking laway.

Ngunit dahil sa kakulitan nitong kaibigan kong si greenpinoy, napatunayan kong mali ako.

Bakit? Panoorin niyo ‘to:

nikewindrunner

Seryosong pinag-iisipan ko na kung tuluyang tatanggapin ko na ang sandamakmak na alok upang pasukin ang industriya ng pag-aartista makabili lamang ng ganito.

 

…bonus na lamang na maituturing kung sino man sa mga nauna ko nang nabanggit sa itaas ang magiging leading lady ko.

h1

Walang Kinalaman Ang Post Na Ito Sa Aking Kaarawan.

November 15, 2008

 yesthereisahiddenmessagetothispost

Marahan akong gumapang sa makinis at mayamang lupaing yaon na tila ba kahit mga anghel ay mangingiming galugarin.

*******

PAGBABALIK-TANAW walong araw na ang nakalilipas, ika-pito ng Nobyembre taong kasalukuyan. Walong minuto makalipas ang alas kuwatro ng hapon.

Nakatanggap ako ng isang text message. Parating na raw siya sa aking kinatatayuan – ang napagkasunduang tagpuan namin ng araw na iyon.

Hindi ko maipaliwanag kung bakit ngunit tila ba biglang may humabol sa aking mga paghinga. Ang kanina’y mapayapang tibok ng aking puso ay nasasalitan na ngayon ng mga pagkabog ng isang tambol. Bigla ring nanuyo ang aking lalamunan na humihinging bigla ng panaka-nakang pagdilig mula sa nahiyang mga laway na humirap lunukin.

Sa wakas, natanaw ko na siya.

*******

KASALUKUYANG PANAHON. Ika-15 ng Nobyembre taong kasalukuyan.

Kaarawan ko na. Happy Birthday sa akin. At oo, beinte otso anyos na ako.

At oo rin, mali nga ang pamagat ng aking artikulo ngayon… Haberdey ko naman, hayaan niyo nang magkamali ako hehehe…

kampayan na!

xoxo.

h1

NDEs.

November 3, 2008

*******
Summer 1994. Bustos Dam, Bulacan.

Lima kaming magkakabarkadang dala ng kabataan ay tinatawag namin ang aming mga sariling “daredevils”. Gawi na namin ang lundagin ang reservoir ng Bustos Dam na may taas na humigit-kumulang tatlumpung talampakan (30 feet) mula sa aming “jump-off point” patungo sa tubig nito, na may lalim namang ayon sa iba ay nasa 50-80 feet.

Nauna na noon si Ruel (hindi tunay na pangalan, pagkat ang tunay niyang pangalan ay Ruel Vergel de Dios – na maaaring hindi pa rin niya tunay na pangalan) sa paglundag sa tubig. Hindi pa man sumusulpot ang ulo niya sa tubig ay lumundag na rin ako. [insert Indiana Jones soundtrack here]

BLAG! Sa hindi ko matandaang pangyayari, tumama ang ulo ko sa balikat ni Ruel pagbagsak ko sa tubig. Hindi mo na kailangang maging physicist upang kalkulahin ang collision force at sabihing malakas nga ang impact na tinamo ng aking ulo (sige na nga, nasaktan na din si Ruel).

Agad akong nawalan ng malay pagbulusok ko sa tubig. Ang huli kong natatandaan bago ako mawalan ng malay ay naaaninag ko pa ang maputlang paa ng barkada ko habang mabilis akong pumapailalim sa madilim na tubig – hanggang tuluyan nang nagdilim ang aking paningin.

PARANG si Mark Wahlberg naman sa pelikulang Max Payne, nagising ako sa ilalim ng tubig habang nadarama kong unti-unti na akong hinihigop ng “intake” ng dam (ayon sa aking mga naririnig noong kabataan ko, maraming mga hayop at maging tao ang namamatay dito sa intake na nagmimistulang suction ng tubig papuntang penstock at turbine ng dam – anupat kapag tuluyan ka na raw napalapit sa intake ay hindi mo na makakayanang lumangoy papalayo sa kalakasan ng paghigop nito). Bagamat madilim ang ilalim ng tubig at natatandaan ko pang parang binibiyak ang ulo ko sa taas ng pressure ng tubig at marahil na rin dahil sa pinsalang inabot ko sa pagkakabagok ng ulo ay milagrong nakayanan ko pang piliting makawala sa lumalakas na paghigop ng tubig pailalim – salamat sa isang tila bakal na nakausli sa pader ng dam na milagro ulit na nahawakan ng aking kamay – hanggang tuluyan na akong makalangoy pabalik sa itaas ng tubig. Hinang-hina, masakit ang ulo, humahabol sa paghinga ngunit cute buhay pa rin.

Inabutan kong nagiiyakan na ang aking mga kabarkada dahil hindi na nila ako nahabol sa ilalim ng tubig at inakala nilang ‘yun na ang katapusan ng aking maalamat na pakikipagsalaparan sa ibabaw ng tubig, este, ng mundo.

At kinilabutan ako ng sabihin nilang mahigit limang minuto na raw ako sa ilalim ng tubig mula ng aking pagkakabagok at pagkawala ng malay.

*******
August 2003. Public van bound to Baliuag from Cubao, North Luzon Expressway.

“Mga kaibigan, ‘wag ho kayong magpapanik, holdap ho ito.”

Ito ang isa sa mga katagang hanggang ngayon ay parang recorded mp3 sa utak ko na tuwing maaalala ko’y kayang-kaya kong iplayback sa aking pandinig. At tandang-tanda ko pa ang baril (na hindi ko nalaman kung tunay nga ba o Shaider collectibles lamang) na hawak ng isa sa kanila.

Gabi noon. Galing ako sa isang out of town audit assignment kaya’t masyado akong ginabi ng uwi (buset na PAL yan, lagi kasing delayed) papuntang Bulacan. Nakaupo ako sa jump seat ng van katabi ng pintuan ng magdeklara ng holdap ang tatlong kalalakihang inakala naming kapuwa namin pasahero. Ang isa’y nakaupo sa mismong harapan ko (sa likuran ng driver na three-seater na nakapaharap sa aming mga pasahero sa loob), ang isa’y katabi mismo ng driver at ang ang isa’y nasa backseat sa gawing likuran (enggg department op redundancy department).

Inanunsiyo nilang hindi raw kami sasaktan basta’t ilalagay namin ang aming mga selpown, alahas at pitaka sa inaabot nilang duffel bag. May mga pasaherong dinig mo ang paghikbi, habang karamihan sa amin ay tila natulala sa kabiglaanan. Nang iabot na ng holdaper sa harapan ko ang duffel bag upang ilagay na namin ang kanilang mga pinagiinteresan, wala akong nagawa kundi ang bunutin ang aking peyk na girbaud wallet at 6600 na selpown (wala yata akong suot na relos noong pagkakataong iyon) habang ganoon din ang ginagawa ng aking mga katabi. Ngunit tiyempo namang nang ilalaglag ko na ang aking selpown at pitaka sa bag ng holdaper ay bigla siyang nag-alis ng tingin at lumingon sa kasamahan niyang nasa tabi ng drayber – na naghudyat sa akin upang lakas-loob na sa halip na sa bag niya ilaglag ang aking mga gamit ay sa bukas na paper bag ng aking katabi ko ito ihinulog.

Dahil sa kasagsagan at tensiyon ng mga pangyayari ay hindi niya ito napansin nang muli siyang humarap sa amin. Aaminin kong bahagyang napapangiti ako nang mga panahong iyon habang iniisip na “ungas ka, naisahan kita!“.

Nagpatuloy pa ang kanilang pangungulimbat sa iba pang mga pasahero hanggang makarating na kami ng Sta Rita exit kung saan pumara na ang mga holdaper.

NGUNIT bago bumaba ang holdaper na nasa harapan ko’y sinaksak nito ang kaliwang balikat ng lalaking nasa tabi niya. Hindi naman mapanganib na sugat – ngunit marahil ay ginawa nila ito upang lahat kami’y matakot at iwaksi (kung mayroon man) ang pagnanasang habulin sila sa kanilang pagtakas sa kadiliman ng Sta Rita exit.

Hindi mo na rin kailangang maging psychologist upang ipaliwanag kung bakit sa kauna-unahang pagkakataon ng gabing iyon ay natakot ako. Naitanong ko sa aking sarili na kung sakaling nahuli akong nilinlang ko sila ay baka ako na ang inundayan ng saksak or worse, hindi lamang balikat ang ipantatanggap ko ng kanilang mga patalim.

Nakunsensiya rin ako sa lalaking sinaksak na bagamat sumunod sa utos ng holdaper (na hindi gaya kong nagpasaway) ay tinamo pa rin ang ganoong pagmamaltrato.

*******
January 2007. Apo Reef Island, Mindoro Occidental.

Maituturing kong isa sa pinakamagandang lugar ng Pilipinas ang Apo Reef. Kasama ang aking mga kabarkada sa dati kong kumpanyang itatago ko sa pangalang “CVX”, at kasama ko din ang ex kong chikababes na itatago ko naman sa pangalang “EX”; nagovernight kami gamit lamang ang aming mga tent sa secluded island na ‘yun na dahil walang ibang tao ay tila ba kami ang nagmamay-ari ng lugar.

182 kms katimugan ng Puerto Princesa, ang nasabing isla ay kilala sa pinong puting buhangin at dibersidad ng kaniyang flora at fauna. Ito ay itinakdang “protected natural park” and “one of the country’s best natural treasure” as ev… TEKA hindi pala travel and living ang tema ng lathala ko ngayon.

BACK TO REGULAR PROGRAMMING.

Linggo ng Hapon. Uwian time. Bago ka makasakay sa bangkang may kalakihan (20-25 pax na regular na nirerentahan ng mga nagpupunta sa Apo Reef) na maghahatid sa iyo sa isla ng Mindoro, kinakailangan mo munang sumakay sa mas maliit na bangkang pangsundo ng mga gamit (dahil sa hindi makakalapit ng may 100-150 metro mula sa buhanginang pampang ang pangunahing bangka) o kung mas adventurous ka, languyin na lamang ito mula sa pampang (ang huling nabanggit ay hindi nirerekomenda ng tourism office).

Dahil sa malakas ang loob ko at ng iba ko pang mga kasamahan (Pareng Chino, ikaw yata ang pasimuno ng dare na ito hehe), nilangoy na lamang namin – kasama si ex at limang iba pa – ang dagat papuntang bangka. Muli, uulitin ko na may kalakihan ang bangka kaya’t tatlong malalapad na kawayan din ang nagsisilbing base ng katig nito.

Nang ilang dipa na lamang kami sa bangka ay napansin naming bumibilis bigla ang paglapit namin sa bangka – at ang kaninang payapang dagat ay naging tila galit na gelpren na nagaalburoto sa lakas ng mens mga alon, dahilan upang magmistulang palakol na umaangat at bumabagsak ang katig at katawan ng bangka sa bilis na parang dribol sa basketbol ni Paul Artadi.

Muli, hindi mo na kailangang maging ekspert bangker upang marealize na nakamamatay ang pagkakataong ikaw ay aanurin sa ilalim ng katig o sa mismong katawan ng bangka – at bagsakan nito ng buong puwersa at bigat – anupat ang lalim ng dagat sa bahaging iyon ay sapat na upang magtayo ng isang monumento ni Goliath.

Walang magawa ang aming bangkero at ang kaniyang assistant kung hindi ang tulayin ang kanilang katig at tangkaing sagipin kami bago pa kami tuluyang malapit at bagsakan ng bangka. Dahil siguro sa ako ang pinakamataba sa grupo (mass equals more surface area exposed equals more drift?) ng mga naglakas-loob lumangoy ay ako ang naunang tinamaan ng katig sa dibdib bago ito muling umangat, at suwerteng naitulak ko pa ang aking sarili palayo upang tangkaing makabuwelo at maka “timing” ng saktong approach sa bangka.

Tumeykdaistorisyort, naitulak ko pataas sa katig ang aking ex (na himalang natulay niya agad despite the sway-sway) at naisampay ko ang aking kanang kamay at paa sa katig matapos iyon. Sa tantiya ko’y may tatlong beses din akong naihampas ng katig sa dagat ngunit milagrong nanatili akong nakahawak hanggang sa tuluyang makatayo at makatawid sa katig …sampu ng natitira ko pang mga kasamahan.

Rip current. Iyun pala ang dahilan ng aming muntik ng kapahamakan. Kaya’t wala ring magagawa maging ang bangkero kung siya man ay lulundag din sa tubig upang tangkaing sagipin kami.

BUKOD sa mga sugat, mga bukol at mga pasang tinamo namin ay wala na kaming masamang sinapit pa hanggang sa mapayapa na kaming nakabiyahe pabalik ng isla ng Mindoro.

*******
Salamat sa Diyos at buhay pa rin ako. Masasabing ang risk ay tunay namang naririyan nasaan ka man at ano man ang ginagawa mo. Oo, maging sa pagtulog.

Kaya’t huwag nating kalimutang pasalamatan Siya sa bawat umagang nagigising tayo (o sa bawat gabing nagigising ang mga nightshift peeps gaya ko). May ulap man o wala sa langit pagdungaw natin, ipagpasalamat pa rin natin na nakadidilat tayong muli mula sa ating mga pagkakahimbing.

{the following is an inserted part on this post para gawin kong tag ito. I’m tagging yung mga bloggers na madalas kong kasama sa mga lakaran – since mahilig naman tayo sa mga “thank you for sharing sister moments”}

axel
ayz
chie
jason
lowla
dambidambidambidamdam
kuletz
mariano
pampoy
vera
xman

and kahit nde na sya nakakasama lately, ispesyal na tag para kay:

bakod

h1

Samu’t Saring Pranks…

September 29, 2008

 
Katuwaan lamang po ang mga ito, wala po kaming pinahiyang tao o pinagtripan.

…hmmm babawiin ko na lamang pala ang pangalawa. At wala din talaga kaming pinahiya – maliban siguro sa mga sarili namin sa ngalan ng “pure, clean, fun.”

Ang unang video sa ibaba ay ang “trip” namin kasama si mariano, chroneicon, at vera dalawang buwan na ang nakakaraan. Ito ang dare na nauwi sa trip kung saan nagpayong kaming tatlo sa loob ng isang sikat at mataong mall, at magpanggap na “umuulan” sa loob nito. Nahuli lamang ako sa paglathala sapagkat naging abala ako sa iba pang pranks work.

or watch this video in youtube :  http://www.youtube.com/watch?v=J-37VBU4Grs

 

At kagaya ng nauna kong lathala tungkol sa “Burnham Prank” teaser, ang sumusunod na video naman ay ang full video ng nasabing teaser, na inedit naman ni greenpinoy:

or watch this video in youtube : http://www.youtube.com/watch?v=u5dQuBSF-aU

 

…Sa mga nagnanais sumama sa mga sumusunod pang trips gaya nito, mag-iwan lamang ng mensahe o makisali dito: http://greenforums.greenpinoy.com/. Iisa lamang ang hinahanap naming katangian: kayang pigilin ang pagtawa, makulit, at game! (tatlong katangian pala ‘yun)

ENJOY!