Archive for December, 2008

h1

kung bakit nanganganak ng umaga ang bawat gabi

December 23, 2008

 

Paumanhin sa mga nagkumento sa tula kong ito. Sa isang kadahilanan, aksidente kong nabura ang lahat ng comments na inilagay ninyo sa pinakahuli kong lathalang ito.

 

 

may bahid man ng siphayo

ang gabing lumatag

sa iyong bintana

na kinubli ang araw

at itinakwil ang mga bituing

disin-sana’y karamay mo

sa paggalugad ng iyong landas sa kanayunan,

 

ay pakatandaan mong

sa iyong pagtulog-paggising

ay may bukang-liwayway

na sisibol

sa silangan

 

at ang liwanag

na kahapo’y tinuring na nakapapaso

ay magbabalik

sa iyong durungawan

upang sa iyong pagbangon

ay may datnan kang tanglaw

sa iyong landasin.

 

 

pahirin mo

ang natuyong luha ng gabing nagdaan

at tuntunin ang naiwang hakbang,

pulutin ang sarili

at magbalik;

gaya ng pagsilang ng umaga

sa tuwing pagtatapos ng gabi.

 

 

 

 

*tula para sa isang kaibigan na dinatnan man ng gabi ay natitiyak kong may mas mahabang umagang naghihintay sa kaniyang paggising.

Advertisements
h1

post verses for a starbuck’s cup

December 16, 2008

 post_verses_for_a_starbucks_cup

 

AND as I remember

the bench,

its mornings

and falling rain,

I couldn’t help but painfully smile

and recall the cups

of coffees and memories

we used to sip…

 

especially the last cup

on that fateful

day

when we both silently admitted

that all these should end

even without the need

to say our GOODBYES.

 

so I’ll write why

there’s no farewell needed

on that day:

it’s because though we may have been together,

our tomorrows are not,

decisively awaiting

that day

when we sat down

on that bench

with our cup of frappe,

our smiles,

our stories,

just like many times before…

the only difference

is that there will be

no next cup

and bench to share.

 

NOW that you’re back

and as I look at your familiar face,

listen to your voice,

and stare at your smile,

I couldn’t help

but write this finale

to the poem written

more than two years ago

about the last cup

of caffeine booze

and whipped cream…

 

for though yes, you might be back,

but you haven’t returned,

and the bench stays there

waiting for a new cup

…and my new beginning.