huwag ibulong na ihahabi mo ang aking ngalan
sa mga hibla ng iyong puso’t isipan,

huwag tipahin sa piyano ang awit ng pagsinta
habang ako’y katabi’t ikaw ay pinakikinggan,

huwag ubusin ang ‘yong maghapong yakap ako
habang dumaraan sa labas ang tag-ulan,

huwag haplusin ang aking pisngi
habang ako’y natutulog sa’yong kandungan,

huwag hawiin ang buhok na humarang saking mata
sa kagustuhang mukha ko’y buo mong masilayan,

huwag akong bigyan ng mga ngiti sa labi
o alayan ng matatamis na kasiyahan…

huwag mangako ng walang-humpay na tag-araw
at mga gabing binalot ng maliwanag na buwan,

huwag mong pintahan ng ‘yong pag-ibig
ang aking pintuan at mga durungawan…

pagkat hindi ko hiningi ang lahat ng ito,
kaya’t huwag mong ilahad ang anuman sa aking paanan
…hinayaan sanang ako ang mag-alay ng lahat ng mga iyan
para sa iyo,

kapalit ng mga oras na kapiling ka.

at para sa ‘yong pag-ibig na di na maibabalik.

*salvaged from 2005-2006 drafts

kung ang taludtod na itinapon kahapon
ay muli rin lamang babalikan,
ano pa ang saysay ng paglalapat ng tuldok
sa katapusan ng mga talata?

siguro’y sadyang may pag-ibig
na hindi mababali at di kayang iwanan
gaya ng di mapigil na paghinga
habang nasa ilalim ng tubig
at nalulunod;
na magiging sanhi rin lamang
ng kagyat na kamatayan.

Ang daming mga nangyari mula ng magkasama-sama kaming apat (kasama sina chroneicon, gasoline dude, greenpinoy)  sa isang inuman sa Roxas Blvd. noong nakaraang taon. Sa harapan ng San Mig Light (oo, wala na silang Red Horse nang dumating kami), ilang stick ng barbeque, palitan ng kuwento tungkol sa photoshoot sa Intramuros, bagong kamera ni Gasul, mga kalokohan noong kabataan, palitan ng mga korni dyoks, kuwentong trabaho, kantahan sa may Malvar, ang required na “bakit ka nag-blog?”, etc. ay nabuo ang isang barkadahang sino naman ang mag-aakalang lalalim hanggang tuluyang lumawig pa.

Wala akong balak magblog ngayon, anupat marami sa mga sinusulat ko ay sinarili ko na lamang at hindi ninais ilathala sa pansariling kadahilanan. Ngunit hindi ko palalagpasin ang isang pag-alala sa unang araw ng pagsasama-sama naming apat – sa mga nakakakilala sa amin, alam ninyo ang sumunod na mga kuwento. At tunay na nagpapasalamat ako’t nahanap ko ang nawawalang kapares ng medyas ko noong gabing iyon – dahil kung hindi ay malamang na hindi ako sumipot sa anyaya ni GP.

Ano nga bang meron ang lashingheroes na tuluyang lumaki bilang greenpinoy family?

WALA. Wala ka nang hahanapin pa. Sa nakalipas na taong pagsasama-sama ay naririyan siyempre ang mga tawanan, pranks at kalokohan. Nasaksihan ang mga kuwentong sasakupin ang lahat ng channels ng ligal na cable subscription – ang ups and downs na pinagsaluhan natin ika nga.

Para sa tatlo kong kasama sa lashingheroes at sa buong greenpinoy family : ‘sang tagay para sa mas mahaba pang panahon ng pagkakaibigan at pagtahi ng mga kuwentong dadalhin natin hanggang sa pagtanda.

teka, mali yata ang picture na na-upload ko…

At oo, namimiss ka na namin gasul…

…at parang mali na naman ako ng na-upload. eto pala:

cheers!

nagpapasalamat
sa mga nangahas dumaan, bumasa
at mag-iwan ng marka
sa likod ng mga akda’t
napudpod na daliri.

sangtaong nagdaan.

mabibilang ang mga araw
ngunit hindi ang mga pagkakaibigang
nakilala’t minahal.

tulad nila. tulad mo.

at bagamat kulang ang katagang ito,

salamat.

OCADSFKNAOC’DGNLSAEGOHNDS…

*****

Kahapon, March 4, pa ang anibersaryo nitong aking blog na nagsimula noon sa blogspot na naging datkom nitong nakaraang Setyembre lamang. Ngunit dahil sa hindi umayon ang aking WP dashboard ay ngayon ko lamang ito nailathala. Muli, maraming salamat sa mga tumangkilik, lalo na sa mga kaibigang nakilala ko mula dito.

At di gaya ng mga naunang tula, ITO ANG TULANG KAYO ANG SUMULAT.

xoxo

It’s been two years since I first visited Apo Reef with the spongklongs and former chevron officemates.

At dahil bitin ako, nag-organize ako ng isa pang trip sa nasabing lugar. Kasama ang mga bloggers na sina axel, ayz, greenpinoy, kuletz; mga kabarkadang sina mark, bob, mike, arson at mga kaopisinang sina atea, ioni at butch; bumalik ako sa sanktwaryo at paraisong Apo Reef Island na matatagpuan sa Occidental Mindoro.

Kahit inabot kami ng mahigit sampung oras sa biyahe (2.5 hours from Makati to Batangas Pier, 3 hours sa barko from Batangas Pier to Abra de Ilog Pier, Mindoro, 3 hours from Abra de Ilog to Sablayan town via van at 2.5 hours from Sablayan town to Apo Reef Island via private boat) sobrang sulit ang pagod dahil sa kagandahan ng isla.

Hindi gaya ng pangkaraniwang mga bitches err beaches, ito ay isang untouched island na walang hotel at walang ibang tourists maliban sa grupo namin. Kagaya ng nakaraang trip ko sa Anawangin Island, camping style lang ulit kami ala Survivor. Siyempre pa, nag-enjoy ang lahat sa dolphins, pawikan, sharks, manta rays, at iba-iba pang mga marine fishes habang nagi-snorkel.

Maraming salamat sa mga tumulong sa akin upang maging successful ang trip na ito – kay Honorable Rod sa paghahanap ng mga dabest contact persons para sa amin, kay Chairman Medel ng Tourism Board sa walang kapagurang pagsuporta sa aking mga trips sa nasabing lugar, kay boss tsip Leslie na nagtiyaga sa paghintay at pagsalubong sa aming grupo at siyempre, lalung-lalo na sa mga tour guide namin na sina Bossing Rick at Madam Rhea – ang pinakadabest na tour guides sa balat ng Mindoro.

On our way to Abra de Ilog from Batangas Pier via Montenegro Ferry with Bob and Butch (oo, siyempre sisingit pa din si Kuletz):

stop over ng madaling araw sa isang palengke sa mindoro para kumain ng goto at magpapiktyur ulit…

finally arrived!!! and I’m marking the territory hehe…

preparing the tent… just beside the beach and under the shades of coconut and talisay trees…

isa lang ang paraan if conflict happens sa tent territories (no fishes were harmed on the making of this picture)…

the clear, blue water and fine white beach viewed from top of the lighthouse…

view of the inner lagoon and mangrove forest from the lighthouse pa rin (DISCLAIMER : this is not an emo shot hehe)

tambay sa relaxing, scenic lagoon with kuletz and axel…

siyempre, hindi mawawala ang inuman, kuwentuhan at kantahan (hindi naman bigay na bigay si arson hahaha)…

to the mangrove forest!!!

at kahit hirap na hirap si GP pasukin ang loob ng mangroves…

game pa rin para lamang sa pictorials gaya nito:

Muli, salamat sa mga kasama kong nagtulong-tulong upang maging masaya ang 3 days – two nights camping experience na ito…

…isang espesyal na pasasalamat sa kasamahan ko sa mountaineering na si Chino na naging malaking bahagi sa aking pagpaplano ng lakad na ito. Umuwi ka na dito sa ‘pinas pre at marami pang mga bundok na naghihintay sa ating apat nina Bobi at Noker.

more pictures of our trip here –> http://aposnorkelingsociety.multiply.com/

HANGGANG SA UULITIN!!!

huwag awitin
ang mga kantang
sininta,
ngunit nilusaw
sa limot.

huwag ihatid ang sarili
sa pag-alala
sa nakaraang
nagumon sa kandungan
ng pagtanggi.

aanhin mo ang mangarap,
kung maging ang panaginip
ay tapos na?

 aanhin mo ang malumbay,
sa pagkakamaling
maging sepulturero’y
di kayang ilibing?

oo, babangon ka.
ngunit hanggang kailan
malalabanan
ang tawag
ng kandungan ng muling pagtulog?

1. Noong nag-audit ako sa isang kilalang siyudad sa kabisayaan na itatago ko sa pangalang CEBU CITY, krass na krass ko ang isang front desk sa hotel na tinirhan ng team ko noon. At dahil inabot ako ng halos isang buwan doon sa hotel, namumukhaan na rin ako ng krass ko kahit paano. Laking tuwa ko ng makasabay ko sa elevator ang krass kong ito isang araw, at kakausapin ko na sana siya nang bigla akong mautot – ng mabaho. Damn camote fries. Ngumiti na lamang ako at tumingin sa maganda niyang mukha na dahan-dahang nagiging green at ngumiti.

2. NPT. Noong umuuwi pa ako araw-araw sa Baliuag, Bulacan, kadalasang mahimbing ang nagiging pagtulog ko sa bus na inaabot din ng dalawang oras kada biyahe. Isang umaga, ginising ako ng konduktor dahil malapit na ako sa bababaan ko sa Buendia – ngunit naramdaman kong naka flag ceremony na naman pala ang aking dayunyor – at totoo namang obvious na nakabukol ito sa aking harapan dahil naka long sleeve polo pa ako noon na nakatuck naman sa sedang pantalon ko. LESSON LEARNED : Shame-saving kahit paano ang necktie na suot – konting adjust lamang pahaba at kahit paano’y nagiging diversion na ito upang hindi maging kapuna-puna ang nakabukol na dayunyor.

3. Naka jebs na ako sa LAHAT ng south-bound lane inidoro CRs ng MRT mula North Avenue hanggang Ayala station. At nakalibreng jebs na din ako sa Edsa Shangri-La hotel – at sa lote ng parking space sa may likod ng Park Square (dahil out of order daw ang pinakamalapit na CR hehehe)

 4. Naging local campus model ako ng Penshoppe sa Bulacan noong high school pa ako. At oo, doon ko nakasama ang naging gelpren ko na naging ex din kinalaunan – at ito din ang dahilan kung bakit karamihan ng mga damit ko ay Penshoppe – dahil di kailangang maging magastos para pumorma. For anything else, there’s Mastercard. 

 5. Kagaya din ni idol badoods, hindi ako marunong manligaw. Ang alam ko ding panliligaw ay iyong pakyut, at magigising na lang na mag”on” na kayo ng chikababes – dahil ang pag-ibig ay hindi kinakailangang maghintay. OO, hindi ito kuwento at maaaring isiping isang facts gaya ng nauna ko nang lathala dito; ngunit may kadahilanan ang pagsama ko ng katotohanang yan.

6. Inatake sa puso ang isa kong professor sa kolehiyo noong 1^st year pa lamang ako dahil sa aking kakulitan. At ang masama pa doon, tumatawa pa kami ng mga barkada ko sa likod at walang kamalay-malay na inaatake na pala sa puso ang butihin kong guro.

7. Marami na akong mga trip/pranks na nagawa. Pero ang pinakamalupit na nagawa ko (bago ko makasama ang mga greenies) ay nang magpanggap akong nakatulog habang nakaupo sa elevator ng isang hotel sa isang siyudad sa Southern Mindanao na itatago ko naman sa pangalang GenSan – habang nakabarong at shorts …at may suot na shower cap.

8. Nakarating ako sa finals ngunit natalo sa Super Quiz Bowl dahil nadistract ako sa chikababes na kalahok na nasa aking harapan – na sa hindi maintindihang pagkakataon ay nakalilis ang palda ng school uniform at lantad ang makinis at maputi niyang kaliwang binti. Ilang mga tanong ang hindi ko nadinig dahil maging mga tainga ko’y nag auto switch mode at nagevolve na maging mga mata na rin sa pagnanais na pagmasdan ang legs na nakahain.

 9. Mga ilang beses na din akong lumabas sa telebisyon. Nitong nakaraang araw nga lamang ay lumabas ako sa telebisyon habang napadaan sa Appliance Center ng SM.

10. Muntik na akong mabugbog ng mga taga MMDA ilang taon na ang nakalilipas habang nakapila pauwi sa terminal ng FX. May suki akong lolang sidewalk vendor na hindi agad nakatakbo sa mga dumarating na kawatan taga MMDA. Kitang-kita ko nang habulin ito ng isang may kalakihang buwaya na tumulak sa kawawang lola at naging dahilan ng pagkadapa ng huli. Para akong si Bruce Banner na hindi nacontain ang rage at tila Incredible Hulk na sumugod at nanulak sa kawatan. Huli na nang maisip kong marami pala ang mga kasama nito na may mga hawak pang yantok – mabuti na lamang at sumaklolo din ang iba pang mga Avengers, este, nakapila sa FX at naDAMDAM ang mga loko-lokong MMDA.

..bahala na kayong hulaan kung alin diyan ang kuwentong kutsero. At napag-usapan din lamang ang kuwentong kutsero,  hayaan ninyong ibahagi ko sa inyo ang mga larawan ng pinakahuli kong trip nitong nakaraang Linggo, February 1, 2009 kasama si damdam at chroneicon.

Simple lang ang prank namin, ang magDRIVE THRU sa jollibee sakay ng KALESA. Nakakatuwa pa ring tingnan ang mga taong gulat na gulat, lalo na ang mga taga jollibee mismo, nang makita ang kalesang sinasakyan namin sa drive thru area:

Habang nakapila sa Jollibee drive-thru (at titig na titig sa amin ang mga sakay ng sinusundan naming CRV): 

May bagong career na si chie!! Ang mangisda ng kabayo!!

Salamat sa Jollibee TM Kalaw – Luneta Branch sa pagpayag na kami’y makaorder…

At siyempre pa, sa game na game na kutsero at ang kaniyang cam whore horse.

Itatag ko dito ang mga sumusunod (ang mga huli kong nakasamang bloggers nitong nakaraang enero 2009):

axel, chroneicon, damdam,  mariano, popoy, jeck, ayzprincess,  kuletz, jbee, billy, en-ey, gp, kirk, efbee, cyberlowla, dudan, kdr, leyn, pb, pedro (oo, sana buhayin mo ulit ang blog mo), saminella…

And yes, the reason is obvious. That old saying about lightning is mere profanity.

I’ve seen this road before
…a road of polished bricks
and dreamy songs.

a walk so lovely you’ll never feel
your feet
touching the grounds
…as if walking on a cottony cloud:
so wonderful,
yet too ephemeral.

a path so grandiose you’ll think
they are not made
to be earthly
…as if they’re meant for Zion and Narnia:
so majestic,
yet too tall.

but I should never let myself
be captured by its beauty
for although I can look and
free to start my trek:

I dare NOT.

because it is too splendid

…and I am just a MORTAL.

Paumanhin sa mga nagkumento sa tula kong ito. Sa isang kadahilanan, aksidente kong nabura ang lahat ng comments na inilagay ninyo sa pinakahuli kong lathalang ito.

may bahid man ng siphayo

ang gabing lumatag

sa iyong bintana

na kinubli ang araw

at itinakwil ang mga bituing

disin-sana’y karamay mo

sa paggalugad ng iyong landas sa kanayunan,

ay pakatandaan mong

sa iyong pagtulog-paggising

ay may bukang-liwayway

na sisibol

sa silangan

at ang liwanag

na kahapo’y tinuring na nakapapaso

ay magbabalik

sa iyong durungawan

upang sa iyong pagbangon

ay may datnan kang tanglaw

sa iyong landasin.

pahirin mo

ang natuyong luha ng gabing nagdaan

at tuntunin ang naiwang hakbang,

pulutin ang sarili

at magbalik;

gaya ng pagsilang ng umaga

sa tuwing pagtatapos ng gabi.

*tula para sa isang kaibigan na dinatnan man ng gabi ay natitiyak kong may mas mahabang umagang naghihintay sa kaniyang paggising.

AND as I remember

the bench,

its mornings

and falling rain,

I couldn’t help but painfully smile

and recall the cups

of coffees and memories

we used to sip…

especially the last cup

on that fateful

day

when we both silently admitted

that all these should end

even without the need

to say our GOODBYES.

so I’ll write why

there’s no farewell needed

on that day:

it’s because though we may have been together,

our tomorrows are not,

decisively awaiting

that day

when we sat down

on that bench

with our cup of frappe,

our smiles,

our stories,

just like many times before…

the only difference

is that there will be

no next cup

and bench to share.

NOW that you’re back

and as I look at your familiar face,

listen to your voice,

and stare at your smile,

I couldn’t help

but write this finale

to the poem written

more than two years ago

about the last cup

of caffeine booze

and whipped cream…

for though yes, you might be back,

but you haven’t returned,

and the bench stays there

waiting for a new cup

…and my new beginning.

ilabas na ang mamantikang ulam
at kolesterol
na bumabalot sa puso,
nagtatangkang ikubli ito
sa sulsol ng isip
at mapalinlang na nasa.

panandalian akong mapapangiti
habang hinahango
ang mga butil ng kanin
na sasabawan ng sebo
at pamaluting karne.

mainit ang sinaing
at masarap ang ulam,
ngunit may bigat ang kubyertos
at may hadlang sa lalamunan
habang mag-isang kumakain.

Ngunit dahil sa kakulitan nitong kaibigan kong si greenpinoy, napatunayan kong mali ako.

Bakit? Panoorin niyo ‘to:

Seryosong pinag-iisipan ko na kung tuluyang tatanggapin ko na ang sandamakmak na alok upang pasukin ang industriya ng pag-aartista makabili lamang ng ganito.

…bonus na lamang na maituturing kung sino man sa mga nauna ko nang nabanggit sa itaas ang magiging leading lady ko.

Marahan akong gumapang sa makinis at mayamang lupaing yaon na tila ba kahit mga anghel ay mangingiming galugarin.

*******

PAGBABALIK-TANAW walong araw na ang nakalilipas, ika-pito ng Nobyembre taong kasalukuyan. Walong minuto makalipas ang alas kuwatro ng hapon.

Nakatanggap ako ng isang text message. Parating na raw siya sa aking kinatatayuan – ang napagkasunduang tagpuan namin ng araw na iyon.

Hindi ko maipaliwanag kung bakit ngunit tila ba biglang may humabol sa aking mga paghinga. Ang kanina’y mapayapang tibok ng aking puso ay nasasalitan na ngayon ng mga pagkabog ng isang tambol. Bigla ring nanuyo ang aking lalamunan na humihinging bigla ng panaka-nakang pagdilig mula sa nahiyang mga laway na humirap lunukin.

Sa wakas, natanaw ko na siya.

*******

KASALUKUYANG PANAHON. Ika-15 ng Nobyembre taong kasalukuyan.

Kaarawan ko na. Happy Birthday sa akin. At oo, beinte otso anyos na ako.

At oo rin, mali nga ang pamagat ng aking artikulo ngayon… Haberdey ko naman, hayaan niyo nang magkamali ako hehehe…

kampayan na!

xoxo.

Lima kaming magkakabarkadang dala ng kabataan ay tinatawag namin ang aming mga sariling “daredevils”. Gawi na namin ang lundagin ang reservoir ng Bustos Dam na may taas na humigit-kumulang tatlumpung talampakan (30 feet) mula sa aming “jump-off point” patungo sa tubig nito, na may lalim namang ayon sa iba ay nasa 50-80 feet.

Nauna na noon si Ruel (hindi tunay na pangalan, pagkat ang tunay niyang pangalan ay Ruel Vergel de Dios – na maaaring hindi pa rin niya tunay na pangalan) sa paglundag sa tubig. Hindi pa man sumusulpot ang ulo niya sa tubig ay lumundag na rin ako. [insert Indiana Jones soundtrack here]

BLAG! Sa hindi ko matandaang pangyayari, tumama ang ulo ko sa balikat ni Ruel pagbagsak ko sa tubig. Hindi mo na kailangang maging physicist upang kalkulahin ang collision force at sabihing malakas nga ang impact na tinamo ng aking ulo (sige na nga, nasaktan na din si Ruel).

Agad akong nawalan ng malay pagbulusok ko sa tubig. Ang huli kong natatandaan bago ako mawalan ng malay ay naaaninag ko pa ang maputlang paa ng barkada ko habang mabilis akong pumapailalim sa madilim na tubig – hanggang tuluyan nang nagdilim ang aking paningin.

PARANG si Mark Wahlberg naman sa pelikulang Max Payne, nagising ako sa ilalim ng tubig habang nadarama kong unti-unti na akong hinihigop ng “intake” ng dam (ayon sa aking mga naririnig noong kabataan ko, maraming mga hayop at maging tao ang namamatay dito sa intake na nagmimistulang suction ng tubig papuntang penstock at turbine ng dam – anupat kapag tuluyan ka na raw napalapit sa intake ay hindi mo na makakayanang lumangoy papalayo sa kalakasan ng paghigop nito). Bagamat madilim ang ilalim ng tubig at natatandaan ko pang parang binibiyak ang ulo ko sa taas ng pressure ng tubig at marahil na rin dahil sa pinsalang inabot ko sa pagkakabagok ng ulo ay milagrong nakayanan ko pang piliting makawala sa lumalakas na paghigop ng tubig pailalim – salamat sa isang tila bakal na nakausli sa pader ng dam na milagro ulit na nahawakan ng aking kamay – hanggang tuluyan na akong makalangoy pabalik sa itaas ng tubig. Hinang-hina, masakit ang ulo, humahabol sa paghinga ngunit cute buhay pa rin.

Inabutan kong nagiiyakan na ang aking mga kabarkada dahil hindi na nila ako nahabol sa ilalim ng tubig at inakala nilang ‘yun na ang katapusan ng aking maalamat na pakikipagsalaparan sa ibabaw ng tubig, este, ng mundo.

At kinilabutan ako ng sabihin nilang mahigit limang minuto na raw ako sa ilalim ng tubig mula ng aking pagkakabagok at pagkawala ng malay.

*******
August 2003. Public van bound to Baliuag from Cubao, North Luzon Expressway.

“Mga kaibigan, ‘wag ho kayong magpapanik, holdap ho ito.”

Ito ang isa sa mga katagang hanggang ngayon ay parang recorded mp3 sa utak ko na tuwing maaalala ko’y kayang-kaya kong iplayback sa aking pandinig. At tandang-tanda ko pa ang baril (na hindi ko nalaman kung tunay nga ba o Shaider collectibles lamang) na hawak ng isa sa kanila.

Gabi noon. Galing ako sa isang out of town audit assignment kaya’t masyado akong ginabi ng uwi (buset na PAL yan, lagi kasing delayed) papuntang Bulacan. Nakaupo ako sa jump seat ng van katabi ng pintuan ng magdeklara ng holdap ang tatlong kalalakihang inakala naming kapuwa namin pasahero. Ang isa’y nakaupo sa mismong harapan ko (sa likuran ng driver na three-seater na nakapaharap sa aming mga pasahero sa loob), ang isa’y katabi mismo ng driver at ang ang isa’y nasa backseat sa gawing likuran (enggg department op redundancy department).

Inanunsiyo nilang hindi raw kami sasaktan basta’t ilalagay namin ang aming mga selpown, alahas at pitaka sa inaabot nilang duffel bag. May mga pasaherong dinig mo ang paghikbi, habang karamihan sa amin ay tila natulala sa kabiglaanan. Nang iabot na ng holdaper sa harapan ko ang duffel bag upang ilagay na namin ang kanilang mga pinagiinteresan, wala akong nagawa kundi ang bunutin ang aking peyk na girbaud wallet at 6600 na selpown (wala yata akong suot na relos noong pagkakataong iyon) habang ganoon din ang ginagawa ng aking mga katabi. Ngunit tiyempo namang nang ilalaglag ko na ang aking selpown at pitaka sa bag ng holdaper ay bigla siyang nag-alis ng tingin at lumingon sa kasamahan niyang nasa tabi ng drayber – na naghudyat sa akin upang lakas-loob na sa halip na sa bag niya ilaglag ang aking mga gamit ay sa bukas na paper bag ng aking katabi ko ito ihinulog.

Dahil sa kasagsagan at tensiyon ng mga pangyayari ay hindi niya ito napansin nang muli siyang humarap sa amin. Aaminin kong bahagyang napapangiti ako nang mga panahong iyon habang iniisip na “ungas ka, naisahan kita!“.

Nagpatuloy pa ang kanilang pangungulimbat sa iba pang mga pasahero hanggang makarating na kami ng Sta Rita exit kung saan pumara na ang mga holdaper.

NGUNIT bago bumaba ang holdaper na nasa harapan ko’y sinaksak nito ang kaliwang balikat ng lalaking nasa tabi niya. Hindi naman mapanganib na sugat – ngunit marahil ay ginawa nila ito upang lahat kami’y matakot at iwaksi (kung mayroon man) ang pagnanasang habulin sila sa kanilang pagtakas sa kadiliman ng Sta Rita exit.

Hindi mo na rin kailangang maging psychologist upang ipaliwanag kung bakit sa kauna-unahang pagkakataon ng gabing iyon ay natakot ako. Naitanong ko sa aking sarili na kung sakaling nahuli akong nilinlang ko sila ay baka ako na ang inundayan ng saksak or worse, hindi lamang balikat ang ipantatanggap ko ng kanilang mga patalim.

Nakunsensiya rin ako sa lalaking sinaksak na bagamat sumunod sa utos ng holdaper (na hindi gaya kong nagpasaway) ay tinamo pa rin ang ganoong pagmamaltrato.

*******
January 2007. Apo Reef Island, Mindoro Occidental.

Maituturing kong isa sa pinakamagandang lugar ng Pilipinas ang Apo Reef. Kasama ang aking mga kabarkada sa dati kong kumpanyang itatago ko sa pangalang “CVX”, at kasama ko din ang ex kong chikababes na itatago ko naman sa pangalang “EX”; nagovernight kami gamit lamang ang aming mga tent sa secluded island na ‘yun na dahil walang ibang tao ay tila ba kami ang nagmamay-ari ng lugar.

182 kms katimugan ng Puerto Princesa, ang nasabing isla ay kilala sa pinong puting buhangin at dibersidad ng kaniyang flora at fauna. Ito ay itinakdang “protected natural park” and “one of the country’s best natural treasure” as ev… TEKA hindi pala travel and living ang tema ng lathala ko ngayon.

BACK TO REGULAR PROGRAMMING.

Linggo ng Hapon. Uwian time. Bago ka makasakay sa bangkang may kalakihan (20-25 pax na regular na nirerentahan ng mga nagpupunta sa Apo Reef) na maghahatid sa iyo sa isla ng Mindoro, kinakailangan mo munang sumakay sa mas maliit na bangkang pangsundo ng mga gamit (dahil sa hindi makakalapit ng may 100-150 metro mula sa buhanginang pampang ang pangunahing bangka) o kung mas adventurous ka, languyin na lamang ito mula sa pampang (ang huling nabanggit ay hindi nirerekomenda ng tourism office).

Dahil sa malakas ang loob ko at ng iba ko pang mga kasamahan (Pareng Chino, ikaw yata ang pasimuno ng dare na ito hehe), nilangoy na lamang namin – kasama si ex at limang iba pa – ang dagat papuntang bangka. Muli, uulitin ko na may kalakihan ang bangka kaya’t tatlong malalapad na kawayan din ang nagsisilbing base ng katig nito.

Nang ilang dipa na lamang kami sa bangka ay napansin naming bumibilis bigla ang paglapit namin sa bangka – at ang kaninang payapang dagat ay naging tila galit na gelpren na nagaalburoto sa lakas ng mens mga alon, dahilan upang magmistulang palakol na umaangat at bumabagsak ang katig at katawan ng bangka sa bilis na parang dribol sa basketbol ni Paul Artadi.

Muli, hindi mo na kailangang maging ekspert bangker upang marealize na nakamamatay ang pagkakataong ikaw ay aanurin sa ilalim ng katig o sa mismong katawan ng bangka – at bagsakan nito ng buong puwersa at bigat – anupat ang lalim ng dagat sa bahaging iyon ay sapat na upang magtayo ng isang monumento ni Goliath.

Walang magawa ang aming bangkero at ang kaniyang assistant kung hindi ang tulayin ang kanilang katig at tangkaing sagipin kami bago pa kami tuluyang malapit at bagsakan ng bangka. Dahil siguro sa ako ang pinakamataba sa grupo (mass equals more surface area exposed equals more drift?) ng mga naglakas-loob lumangoy ay ako ang naunang tinamaan ng katig sa dibdib bago ito muling umangat, at suwerteng naitulak ko pa ang aking sarili palayo upang tangkaing makabuwelo at maka “timing” ng saktong approach sa bangka.

Tumeykdaistorisyort, naitulak ko pataas sa katig ang aking ex (na himalang natulay niya agad despite the sway-sway) at naisampay ko ang aking kanang kamay at paa sa katig matapos iyon. Sa tantiya ko’y may tatlong beses din akong naihampas ng katig sa dagat ngunit milagrong nanatili akong nakahawak hanggang sa tuluyang makatayo at makatawid sa katig …sampu ng natitira ko pang mga kasamahan.

Rip current. Iyun pala ang dahilan ng aming muntik ng kapahamakan. Kaya’t wala ring magagawa maging ang bangkero kung siya man ay lulundag din sa tubig upang tangkaing sagipin kami.

BUKOD sa mga sugat, mga bukol at mga pasang tinamo namin ay wala na kaming masamang sinapit pa hanggang sa mapayapa na kaming nakabiyahe pabalik ng isla ng Mindoro.

*******
Salamat sa Diyos at buhay pa rin ako. Masasabing ang risk ay tunay namang naririyan nasaan ka man at ano man ang ginagawa mo. Oo, maging sa pagtulog.

Kaya’t huwag nating kalimutang pasalamatan Siya sa bawat umagang nagigising tayo (o sa bawat gabing nagigising ang mga nightshift peeps gaya ko). May ulap man o wala sa langit pagdungaw natin, ipagpasalamat pa rin natin na nakadidilat tayong muli mula sa ating mga pagkakahimbing.

{the following is an inserted part on this post para gawin kong tag ito. I’m tagging yung mga bloggers na madalas kong kasama sa mga lakaran – since mahilig naman tayo sa mga “thank you for sharing sister moments”}

axel
ayz
chie
jason
lowla
dambidambidambidamdam
kuletz
mariano
pampoy
vera
xman

and kahit nde na sya nakakasama lately, ispesyal na tag para kay:

bakod

kagaya ng pagtatagpo ng tag-araw at tag-ulan

na totoong mapusok at nakadadarang;

…pumawi sa uhaw ng tigang na bukirin,

lumunod sa nasa ng ilog na humimbing.

hindi mo matatanggap ang iyong pagkakamali.

anupa’t tiniyak mo na kilala mo ang sarili

bago pa man matipon ang tapang ng pagpapasiya

na tumuntong sa lupa, at angkinin ang kinilalang SIYA.

hindi mo matatanggap na ang SIYA’y naglaho

na ang nakaraa’y napipilas gaya ng kalendaryo;

pagkat batid mong ang tunay na mahalaga lamang

ay ang iyong pandama, hindi ang ‘sang kabiguan

at inaasam mong babalik pa ang sandaling iyon

ng pakikipagtalik sa panaginip na inanyuan ng kahapon;

dahil matalino ka’t may desisyong hindi mababali

kahit na puso mo’y nililibak ng sarili mong pighati.

kagaya ng pagtatagpo ng tag-araw at tag-ulan

na sa una’y mapusok at nakadadarang;

ngunit panandalian at nagdudumaling maghiwalay

dahil sa pagtuldok ng panahon at pagtatakda ng buhay.

of your dreary face and shallow eyes

as you watch the wrath of the storm

carelessly aim upon you,

your drenched clothes,

and lonely chair.

you tried, yes you tried,

to seek shelter with your cardboard sheet

reminiscent of your last night’s sleep,

but it proved pathetic,

empty.

like your dreams

and tomorrows.

behold, the treason of man

against himself,

for the lesser glory of coins

…and the quest to eat;

to breathe,

BUT not to live.

…hmmm babawiin ko na lamang pala ang pangalawa. At wala din talaga kaming pinahiya – maliban siguro sa mga sarili namin sa ngalan ng “pure, clean, fun.”

Ang unang video sa ibaba ay ang “trip” namin kasama si mariano, chroneicon, at vera dalawang buwan na ang nakakaraan. Ito ang dare na nauwi sa trip kung saan nagpayong kaming tatlo sa loob ng isang sikat at mataong mall, at magpanggap na “umuulan” sa loob nito. Nahuli lamang ako sa paglathala sapagkat naging abala ako sa iba pang pranks work.

or watch this video in youtube :  http://www.youtube.com/watch?v=J-37VBU4Grs

At kagaya ng nauna kong lathala tungkol sa ”Burnham Prank” teaser, ang sumusunod na video naman ay ang full video ng nasabing teaser, na inedit naman ni greenpinoy:

or watch this video in youtube : http://www.youtube.com/watch?v=u5dQuBSF-aU

…Sa mga nagnanais sumama sa mga sumusunod pang trips gaya nito, mag-iwan lamang ng mensahe o makisali dito: http://greenforums.greenpinoy.com/. Iisa lamang ang hinahanap naming katangian: kayang pigilin ang pagtawa, makulit, at game! (tatlong katangian pala ‘yun)

ENJOY!

paulit-ulit
ang katigasan ng ulo
na inuuna ang linlang ng mata
at kasinungalingan ng puso
kahit pa nasasaktan na
at lagi nang humahalik sa pait.

…paulit-ulit
kagaya ng nakakuyom na kamao
na kinakain ng nakalatag na palad
na pinipilas ng dalawang daliri
na tinitibag namang muli
ng nakakuyom na kamao.

walang tunay na nanalo
kundi ang lumipas na oras
na nakangiti
habang umaalis
at binubulong sa hangin
kung gaano kahangal maging tao.

Nararamdaman ko ang kalungkutan na iyong nararanasan. Bagamat nasasabi nating mas mabuti na din ito para sa kaniya anupat nakatakas na siya sa gapos ng sakit at paghihirap, ay alam kong tunay na lahat tayo’y mangungulila sa kaniyang pagkawala.

Kay tatay Jerry – salamat po sa mahusay na pagpapalaki sa kaibigan kong si Jerilee. Natitiyak kong masaya kang umalis baon ang kaisipang nasa mabuting landas ang iyong anak at ang aming kaibigan.

Hindi ko din naiwasang salamining muli ang aking sarili matapos ang pag-uusap namin ni Jeri sa telepono. Maaring hindi ko nga ganap na maiintindihan ang hinagpis na hinaharap ng gaya niya, ngunit nauunawaan ko naman ang pait ng pagkawala ng isang AMA.

LUMAKI AKONG WALANG AMA. Anim na buwan pa lamang ako ng maulila ako sa isang ama; hindi ko naranasan ang kaniyang presensiya na sana’y katuwang ng aking mahal na ina sa paggabay sa aking paglaki, kasama ng nag-iisa kong kapatid.

Natatandaan ko pa na noong ako’y grade 1 pa lamang (at dahil hindi ako dumaan sa nursery o kindergarten, iyon ang masasabing una kong pagharap sa mundo ng nag-iisa), pinapatayo sa harap ng klase ang lahat ng mag-aaral upang magpakilala at magbigay ng mensahe sa kani-kanilang magulang. Nang ako na ang magsasalita, ang nasabi ko lamang ay “Mama, mahal na mahal ko po kayo… at Papa, sana nakilala po kita…”

Hindi ako nagpapaka-emo ng sabihin ko iyon, pero iyon ang tunay na nadama ko matapos marinig ang mga naunang nagbigay ng mensahe. Dumating din sa panahon ng buhay ko na tuwing papagawain kami ng project tungkol sa Father’s Day, nagtatanong ako sa aking guro kung maari bang huwag na lamang ako magsumite ng project, anupat wala din lamang akong pagbibigyan nito. At tuwing taon nga, kinatatakutan ko ng dumating ang Father’s day dahil sa ganitong kadahilanan, anupat ang mga guro ko noon ay pinipilit akong gumawa ng greeting card para sa isang ama.

Natigil lamang ito noong ako’y nasa ikalimang grado na. Natigil ito ng dahil sa halip na greeting card ang aking isumite ay isang sanaysay (na maaaring ang pinakaunang literatura na aking kinatha bilang isang manunulat) ang aking ginawa, na pinamagatan kong “A letter to the Father I never knew“.

Sa nasabing sanaysay ay naipahayag ko ang aking tunay na damdamin tungkol sa aking ama. Doo’y sinabi ko kung gaano kalaki ang epekto ng isang ama sa kabuuan ng isang kabataan, ipinahayag ko ang mga masasayang bagay na dapat sana’y nararanasan ko noon. Ngunit sa huling bahagi’y pinasalamat ko pa rin ang aking ama dahil ang kawalan niya’y nagpatibay sa aking higit upang matutunang tanggapin ang mga bagay na wala tayong magagawa o kontrol.

…At higit kong natutunang pahalagaan ang aking ina at nag-iisang kapatid. Iba ang nakikita sa nasasaksihan : bagamat lahat ng tao’y nakikita ang pagsusumikap ng iba sa pag-aaruga’t pagpapalaki sa atin, ako nama’y nasaksihan ang mga ito. Nasaksihan ko ang sakripisyo’t pagpupuyat ng aking ina maitaguyod lamang ako at ang aking kapatid.

Sa aking ama na hindi ko nakilala, salamat sa pagbibigay sa akin ng pagkakataong lumaki at mabuhay sa mundong ito. Ikaw ang taong minahal ko kahit hindi ko man lamang nakikilala.

Salamat pong muli…

or watch this video in youtube : http://www.youtube.com/watch?v=5YeC5n2jVek

syempre pa, teaser lang ito. hintayin ang full length video mula kay GP.enjoy!